Le ragazze e Johan

Afgelopen weekend zijn de meiden (greet, sofie, evi, evi en els) en johan afgekomen. Een zotte bende die voor een gezellige drukte op mijn flatje zorgde. Logistiek lukte het nog net: drie personen sliepen in de living, twee in de slaapkamer, en greet en johan op een b&b zonder breakfast, maar die kwamen dan naar ons. Had weekje met gemiddeld maar een uur of vijf slaap per nacht achter de rug, dus was zelf niet wat kalmer dan normaal, eigen fout.

Heb Johan donderdagavond in Genua verwelkomd, vrijdag zijn we samen naar Cinque Terre gespoord waar de rest van de groep op ons stond te wachten. Mijn derde keer in Cinque Terre en ook deze keer was er stuk afgesloten, heb dus nog steeds de hele wandeling niet kunnen doen. ’s Avonds zijn we dan met zijn allen naar La Superba teruggekeerd. Met de eigenaars van de kamer waar Greet en Johan zaten heb ik mijn eerste discussie in het Italiaans achter de rug. Ging op zich best wel lekker. De eigenares was een oud mevrouwtje van 80 a 90 jaar die haar standaardprijs wou en niet de prijs die ik eerder met haar man had afgesproken. Ze herinnerden zich echter beiden geen telefoongesprek meer, noch een reservatie, wat zeer vreemd is aangezien zij mij had opgebeld een paar weken voordien om de details af te spreken. Hilarisch die avond was dat ik Greet moest roepen om samen met het madammeke de bedden op te maken… exact op de manier dat zij dat eiste

Zaterdag wandelden we van Santa Margherita Ligure naar Portofino en zagen we onderweg ‘het mooiste strand ter wereld’. Althans via de lokale toerisme-medewerkster. De dag nadien zijn we – met wat zin voor overdrijving – verzopen in de regen in Genua. Wandeling van Piazza de Ferrari naar Porto Antico en via de oude stad naar Largo Zecca om de funicolare naar Righi te nemen. Hebben maandag met stralend lentezonnetje en lekkere panino op terrasje op Piazza delle Erbe afscheid kunnen nemen. Na een ijsje van een van de beste gelateria’s van’t stad volgde op Piazza de Ferrari het definitieve arrivederci. Ben er nog een paar binnenpretjes tegengekomen en bevond me plots in een spontane polonaise. Alles had zijn reden, zo bleek achteraf. Terug op het werk maakte een smsje van Sofie – ‘Wouter heb je al in de cap van je sweater gekeken’ – veel duidelijk. Mijn grijns in het midden van een niet zo belangerijke vergadering nog veel meer…

Nadeel van mentale hausse na overvol weekend is het dipje erna. Paar dagen in mijn flatje hele dag lang animo rondom mij, dagen erna absolute rust, is toch wel effe aanpassen. Heb die rust gebruikt om wat bij te slapen. Elk nadejl hep zun fodejl.