Festa della liberazione

25 april, een feestdag in Italië. Op deze dag werd Milaan door de partizanen bevrijd uit handen van de fascisten en de nazi’s. Voor de Italianen de gelegendheid om weer massaal ‘den buiten’ op te zoeken. Min of meer in hetzelfde gezelschap als op paasmaandag ben ik deze keer naar de grote tuin van Fabio’s vader op een stuk land in een vallei nabij Recco getrokken. Gezellig wat voetballen of nog eens de frisbee ter hand nemen, leuk dat iedereen meedoet, vrouwen en venten van 6 tot 40. Regen heeft wel een drietal keer het BBQen wat moeilijker gemaakt, maar als je creatief bent vind je daar wel iets op.

Post Pasen

Pasen: Temperaturen tot 28 graden nodigen uit voor een bezoekje aan het strand. Een overbevolkt strandje nodigt uit tot een wandeling langs de kust. Wandelen langs de kust nodigt uit tot meer wandelen langs de kust en zo belanden we uiteindelijk te voet van mijn huis via het strand aan Sturla in Nervi. Heen en terug een 16 km in een zalig lentezonnetje speurend naar plaatsen om op gemak beke op rots te kunnen gaan zitten of op binnenstrandje boek te kunnen lezen.

Paasmaandag: picknick met Fabio en zijn vrienden. Het is de gewoonte om op paasmaandag met uw kameraden de heuvels in te trekken en daar wat te babbelen, voetballen, wandelen, bbq’en of gewoon picknicken. Wij zijn naar een bergpas gereden met een prachtig uitzicht op Genua en de zee. Helaas voor ons was het bewolkt en lag de pas boven de wolken, uitzicht op een mooie wolkenmassa dus. Daar aangekomen was het moeilijk parkeerplaats te vinden, de velden lagen bezaaid met verpozende Italianen. Voor ons was het gelukkig slechts het vertrektpunt van een wandeling naar een rustiger oord. Iedereen had bokes bij en wat gerief om uit te delen, van koeken uit de supermarkt tot homemade lokale specialiteiten. Frisbee mee… leuk leuk met paar 6-8 jarigen op een bergkam, dikke fun en is goed voor de conditie

  

   

Pre Pasen

Dit weekend zal zowat het tegenovergestelde van het vorige zijn. Quasi al mijn plaatselijke vriendjes zijn vertrokken naar hun thuisland of naar familie op den buiten of in de stad van herkomst. Normaal heb ik vandaag een dagje vrij wegens een half verplichte Siemens werkdag, maar gelukkig heb ik toelating gekregen om te komen werken.  Zo kan ik nog paar belangerijke zaken afwerken, zie ik nog wat collega’s, en kan ik dat dagje verlof begin mei opnemen om Juliane op te zoeken in Berlijn.

Live update: ben zonet door Fabio, een van de weinige blijvers, uitgenodigd om met zijn vrienden en vriendinnen op paasmaandag de heuvels in te trekken. Wandelen en picknicken met vrienden is beetje de gewoonte hier op paasmaandag. Morgen ga ik in de namiddag naar zee om wat te lezen en zondag wil ik een wandeling maken naar de forten op de heuvels achter mijn straat.

Le ragazze e Johan

Afgelopen weekend zijn de meiden (greet, sofie, evi, evi en els) en johan afgekomen. Een zotte bende die voor een gezellige drukte op mijn flatje zorgde. Logistiek lukte het nog net: drie personen sliepen in de living, twee in de slaapkamer, en greet en johan op een b&b zonder breakfast, maar die kwamen dan naar ons. Had weekje met gemiddeld maar een uur of vijf slaap per nacht achter de rug, dus was zelf niet wat kalmer dan normaal, eigen fout.

Heb Johan donderdagavond in Genua verwelkomd, vrijdag zijn we samen naar Cinque Terre gespoord waar de rest van de groep op ons stond te wachten. Mijn derde keer in Cinque Terre en ook deze keer was er stuk afgesloten, heb dus nog steeds de hele wandeling niet kunnen doen. ’s Avonds zijn we dan met zijn allen naar La Superba teruggekeerd. Met de eigenaars van de kamer waar Greet en Johan zaten heb ik mijn eerste discussie in het Italiaans achter de rug. Ging op zich best wel lekker. De eigenares was een oud mevrouwtje van 80 a 90 jaar die haar standaardprijs wou en niet de prijs die ik eerder met haar man had afgesproken. Ze herinnerden zich echter beiden geen telefoongesprek meer, noch een reservatie, wat zeer vreemd is aangezien zij mij had opgebeld een paar weken voordien om de details af te spreken. Hilarisch die avond was dat ik Greet moest roepen om samen met het madammeke de bedden op te maken… exact op de manier dat zij dat eiste

Zaterdag wandelden we van Santa Margherita Ligure naar Portofino en zagen we onderweg ‘het mooiste strand ter wereld’. Althans via de lokale toerisme-medewerkster. De dag nadien zijn we – met wat zin voor overdrijving – verzopen in de regen in Genua. Wandeling van Piazza de Ferrari naar Porto Antico en via de oude stad naar Largo Zecca om de funicolare naar Righi te nemen. Hebben maandag met stralend lentezonnetje en lekkere panino op terrasje op Piazza delle Erbe afscheid kunnen nemen. Na een ijsje van een van de beste gelateria’s van’t stad volgde op Piazza de Ferrari het definitieve arrivederci. Ben er nog een paar binnenpretjes tegengekomen en bevond me plots in een spontane polonaise. Alles had zijn reden, zo bleek achteraf. Terug op het werk maakte een smsje van Sofie – ‘Wouter heb je al in de cap van je sweater gekeken’ – veel duidelijk. Mijn grijns in het midden van een niet zo belangerijke vergadering nog veel meer…

Nadeel van mentale hausse na overvol weekend is het dipje erna. Paar dagen in mijn flatje hele dag lang animo rondom mij, dagen erna absolute rust, is toch wel effe aanpassen. Heb die rust gebruikt om wat bij te slapen. Elk nadejl hep zun fodejl.